Tur til Knutshøe

Vi tenkjer vel alle at det kunne vore greitt å gå litt meir i Jotunheimen – og kva er vel betre enn å kombinere det med musikk?

Vi har hatt lyst til å gå denne turen lenge. Difor var han raskt på blokka då vi planla den aller fyrste utgåva av «Tons til Fjells». Programmet for helga var innhaldsrikt, og vi måtte sjølvsagt nytte høvet til å gå saman med ein kjentmann når vi fyrst hadde sjansen.

Thorbjørn stilte opp som kjentmann frå DNT. Han delte mykje spennande informasjon og passa på at vi tok gode pauser undervegs. Sidan vi var mange som ville bli med, fekk vi også med oss Lea som turleiar. Samla sett vart vi ein gjeng på ni flotte folk som hadde det heilt supert! :)

Rundturen til Knutshøe via Leirungdalen var kjempefin og gjekk i greitt terreng. Men turen er lang. «Heimvegen» er faktisk lengre enn etappen opp til sjølve toppen. Det er uansett verdt å få med seg heile rundturen, og eg vil absolutt tilrå å gå opp fyrst, sjølv om turen tilbake langs elva vart dryg.

Det er nemleg eit klyveparti der som eg ikkje ville ha likt å gå ned att. Då vi kom til «veggen», vart eg faktisk litt svimmel av å sjå opp. Heldigvis var det gode tak og heilt greitt å klyve – det såg heldigvis verre ut enn det var!

Her kjem nokre bilete som viser kor steike vakkert det var på veg opp. Eg må berre innrømme at tårene kom då eg fekk sjå den vakre, fargerike paletten for fyrste gong. Det vart starten på ei særs rørande helg ...

Trykk på bileta for å sjå dei i større format.

Dagen starta frå hytta til foreldra våre i Uksfossen ved Tesse, og Rasmus veldig klar for å vere på hytta med besten og besten...

Ved starten ser eigentleg Knutshøe ganske så liten ut...

Fjellmarikåpe som fleire stadar hadde godt feste i dei harde, vakre og sterke fjella...

Akkurat her var eg glad vi måtte gå opp og ikkje ned!! Kjæresten min tok ein liten kamp i starten av denne veggen her - som resulterte i at eg slapp å gå opp utan sekk på ryggen...

Det vart gode tekniske stopp undervegs, med spennande informasjon om både fjell og flora. I sekken hadde vi med oss mykje godt – og ikkje minst fyrstekake, som gav perfekt energi til ein lang dag i fjellet...

Bileta av meg og Kristian er teken av Stig...

Utruleg å sjå alt som veks i fjellet så høgt oppe.
Vakkert er det å sjå dei blå klokkene som står der høgt oppe under ei lita steinhytte, kanskje i le for det verste vêret.
Med sine tynne stilkar og fine blå blomar står dei i kontrast til dei massive fjella.

Bileta av oss fire er teken av turleiar Lea...

«SØSTRA MI»

Litt lengre og større enn det ser ut i starten...

Det vart nokre omvegar på veg ned då hoppet til neste trinn ikkje skulle bli for stort – sikrare det enn å risikere eit solid mageplask! Vi landa alle trygt og heldt fram med å manøvrere oss nedover mot fossen og bort langs elva.

Turen til Knutshøe med rundtur via Leirungdalen vart ein kjempefin opplevelse i greitt terreng. Det vart likevel ein lang tur, då «heimvegen» faktisk er lengre enn sjølve turen opp til toppen. Eg er veldig glad for at vi fekk med oss heile rundturen. Sjølv om vegen tilbake langs elva vart litt lang, ville eg definitivt gått opp ryggen først. Det var nemleg eit klyveparti der som eg ikkje hadde hatt lyst til å gå ned att. Då vi stod føre den bratte «veggen», vart eg fyrst litt svimmel av å sjå opp. Det viste seg likevel å vere gode tak og heilt greitt å klyve opp – så det såg heldigvis verre ut enn det var! 

Ein utruleg fin tur og ein fantastisk start på ei magisk helg! Vi starta rundt ti, og med siste biletet teke kl. 17.20 fekk vi om lag sju herlege timar i fjellet.

På denne turen har eg både smilt, felt tårer, prata og flira. Eg har hatt ei fantastisk tid saman med både mine kjære og nye, fine bekjentskap!

Det var ekstra moro å høyre kva Irja og Stig kviskra til kvarandre då folk byrja å bli møre i beina og lengta etter bilen: «Er det framleis Anja som går der bak og tyt!?»

Knutshøe i godt selskap er herleg og kan verkeleg anbefalast! ♥

Klem -Anja-

Vi hadde ikkje gått lenge før vi såg eit skilt om bandtvang – eit ganske alvorleg eitt. 

Så difor må eg kome med litt vaksenkjeft til 5-6 godt vaksne folk som satt på oransje vestar på hundane ved parkeringa.

Heldigvis kan vi som har retrievere klarer å sleppe hunden akkurat når vi har behov for det. Dei held seg stort sett rundt beina våre og går fint imellom oss, retrieverane er stort sett slik så det kunne eg gjort. 

MEN, dei som let ståande fuglehundar springe laus i fjellet der det er hekkande kongeørn, har eg null respekt for! Vi alle såg kor dei flaug i fjellet for ein hund som eventuelt går i langline, spring ikkje på den måten.

Eg burde ha lese skiltet betre før eg gjekk, for der står det at eg burde ringt politiet...Will do next time!!