Sluttstreken er dregen

...den er i alle fall påbegynt med dette skrivet. Eg trudde eg hadde skrive det siste i denne lange saka, men eg blir faktisk så provosert når eg ser ut vindauget i dag - ja, så provosert at dette berre MÅ ut gjennom fingrane. 

Takksam for at eg får bu på ein stad som dette – mindre takksam for at vi har hatt ein kommuneadministrasjon som ønskjer å øydeleggje den vakraste staden i kommunen – ja, kanskje i fylket. Dette er ved opninga til Hjørundfjorden som eg alltid omtalar med emneknaggen #verdasvakrastefjord. 

For ein stad dette er..!!

Skal fellesskapets perler ofrast for tekniske snarvegar?

I dagens samfunn blir det snakka fint om berekraft, samfunnsutvikling og det grøne skiftet i kommunane våre. Men når teorien skal setjast ut i praksis, opplever vi beklagelegvis det motsette - for meg ser det ut som vi har - Ei arrogant kommune som overkøyrer eigne innbyggjarar, og som gløymer at verdien av urørt natur og opne strandsoneområder ikkje kan målast i kroner og øre eller teknisk saksbehandling...Det må seiast at kroner og ører her kjem negativt ut - så kommunen har ingen plusside her heller.

Planane om å plassere eit sju meter lang og fem meter høgt dominerande pumpestasjonsbygg - midt i strandsona på Sunde er eit skrekkeksempel på det her. Det er ikkje berre snakk om eit teknisk anlegg, for det er snakk om ein direkte invasjon og ei rasering av kulturarven vår på den vakraste staden vi har i området.

Kommuna forsvarar dette bygget med at det gamle plangrunnlaget frå reguleringsplanen gir dei lov, og at moderne trekleding og saltak skal «dempe det visuelle inntrykket». 

Men uansett kor mykje trepanel ein spikrar på ein fem meter høg pumpestasjon, så vil han framstå som ein framandlekam og ein visuell mur i eit landskap som i dag gir folk rekreasjon og sjelefred - PUNKTUM.

Det blir hevda at tiltaket ikkje vil forringe folk sin tilgang til fjorden, men sanninga er at opplevinga av området blir dramatisk dårlegare for alle oss som nyttar oss av det. Ikkje minst alle som er på gjennomreise og turistar som sel ut dette vakre motivet til verda og som igjen gjer folk nysgjerrige på den vakre naturen Noreg har å by på. Dette er heilt klart med på å øydeleggje.

Kommunen vel den enklaste og billegaste tekniske løysinga, framfor å ta omsyn til menneska som bur her! Dei kunne lagt det litt lengre frå fjorden, ikkje heilt ved den.

Det kom inn tydelege og saklege merknader frå naboar innan fristen. Det blei peika på alternative plasseringar, og det kom fram ein stor skepsis til korleis dette vil ødelegge utsynet og nærområdet. Likevel vel dei å skubbe innvendingane til side med eit pennestrok. Dei konkluderer kaldt med at det «ikkje er grunnlag for å ta nabomerknadane til følgje».

ER DET ALLE NABOAR, eller folk som nyttar seg av denne staden som veit kva som skjer her!!??

Medan ein i andre kommunar og på andre stadar i landet - ser folk og politikarar som kjempar iherdig for å ta vare på lokal kulturarv og tilrettelegge for framtida på lag med innbyggjarane. Verkar det som om rasering av område og natur er førsteprioritet her hjå oss. Ein må faktisk byrje å stille spørsmål ved kven det er som behandlar desse sakene, og måten ting blir lagt fram på. 

Akkurat i saka om dette renseanlegget og pumpestasjonen er det tydeleg at det har gått prestisje i prosjektet. Det verkar som om det har vore for store eigeninteresser involvert.

Sjølv i dei tilfella der «vi» som kjenner nærområdet best, har orientert sakleg om heilt tydlege feil og manglar i planane, har responsen vore total mangel på å høyre etter og ta med tilbake til kontoret. Til meir motbør og saklege motargument dei har fått, dess meir innbitte og låste har dei blitt på at akkurat her skal anlegget vere. Svara på feila som har blitt påpeika glimrar med sitt fråvær, men viljen til å overkøyre folket står fast. Ein slik framgangsmåte høyrer ikkje heime i eit ope lokaldemokrati der ein skal lytte til innbyggjarane sine røyster. 

Denne saka er ikkje bra, og det lukta skikkeleg dårleg av den. Ikkje berre politisk, men også administrasjonen i Sula Kommune har lukta dritt. Ein av dei, tilbake i tid, klarte til slutt ikkje å argumentere mot meg på telefon, og valde i staden å nytte hersketeknikkar og upassande ord. 

Eg har vore med i fleire møte, og på eit spørsmål eg stilte tidlig i saka – om kvifor dei ikkje hadde tenkt å legge det ut forbi Sandvika mot Eltrane – var det ein som innrømte at den tanken ikkje eingong hadde vore diskutert i administrasjonen/kommuna. 

Sjølvsagt treng vi betre rensing av avløpsvatn i Ålesund og Sula, og ingen er i mot reint vatn i fjordane våre. Men det må vere mogleg å ha to tankar i hovudet samstundes. Infrastruktur må planleggast på lag med naturen og folket – ikkje på tvers av dei. 

No når ein også gjev dispensasjon frå forbodet mot bygging i 100-metersbeltet langs fjorden, skal fordelane vere «klart større» enn ulempene. Kven er det eigentleg sine fordeler det er snakk om her? Det er i alle fall ikkje fordelane til dei som mistar ein unik utsiktsplass og eit kjært friluftsområde, samt skyhøge kommunale kostnadar.

Med denne avgjerda set også kommunen ein urovekkjande presedens. Når dei no vel å gje dispensasjon i strandsona for eit ruvande teknisk anlegg, reknar kanskje vi i lokalbefolkninga med at det heretter vil vere opna for ein langt smidigare praksis i framtida. Det bør i alle fall ikkje vere spesielt vanskeleg å få godkjent framtidige søknader som faktisk omhandlar reelle fordelar for befolkninga i strandsona – og i andre høve der det overordna omsynet til folket, friluftslivet og den sårbare naturen vår blir verna og ivareteken på ein positiv måte. 

Når kommunen kan gi dispensasjon for betong og tekniske snarvegar, må dei i det minste kunne gjere det same når målet er å løfte livskvaliteten til innbyggjarane.

Dette er bygget kommunen vil ha ved berga på Sunde...

Dette vedtaket viser ein urovekkjande mangel på respekt for innbyggjarane si røyst. Om kommunen skal halde fram med å overkøyre folket på denna måten er eg redd vi etterkvart sit att med ein rasert natur og eit fattigare lokalsamfunn. Eg hadde håpt at kommunen snudde, men no er anlegget på Kongshaugen snart klar. Men, med tanke på pumpestasjonen på Sunde - er det mogleg at dei lyttar til naboane og finn ei alternativ plassering som tek vare på både miljøet, folkehelsa og den vakre kystnaturen vår!?

Det at dei i dag kom med gravmaskiner, som kanskje skal starte på grunnarbeidet til ein pumpestasjon her, er for meg uforståeleg!! 

Del av mi klage - «Nabomerknad frå Anja Roiha Sunde, datert den 08.09.2025»

«Det er nytta feil, ein gammal arealplan for området. Eg undra på kvifor det skal byggjast eit slikt «dominerande» hus i strandsona på den vakraste staden vi har i området. Det burde vere muleg å leggje den litt lengre frå denne vakre utsiktsplassen og eit godt brukt område. Kanskje kan det leggjast i tilknytting til det «anlegget» som ligg ved brua til Pebakken(?). Bygget i seg sjølv er ikkje så stort, men i samanheng til området det ligg i så synes eg det blir stort og dominerande for omgivnaden rundt.»

Det har sikkert vore tydeleg gjennom meir enn 11 år at dette er ei skikkeleg lei sak!! Eg har framleis inga forståing for at politikarane i denne kommunen har vore så lite oppegåande. Beklagar, eg tek ikkje ein og ein, men berre skjer alle over ein kam – for det er (nesten) INGEN som har hatt ryggrad til å seie at vi skal leggje dette lengst ut på øya for å få det ut i havet. Nei, i staden påfører vi innbyggjarane store kostnadar med å sprengje ut det vesle Leirvågfjellet og pumpa dritten lange vegar for å finmaske den mest mogleg før vi skal spyle den ut i fjorden. 

Prosjektet kallast Blå Fjordar eg meiner det burde vere Brune Fjordar!!

Då kan vi samstundes oppdatere oss litt: Storfjorden, der Geirangerfjorden er ein av den, er ein verdsarvfjord. Skip som går innover der, møter strenge krav til utslepp. Men vi som bur her, og som faktisk har høve til å føre avfallet vårt ut i storhavet, vi pumper avføring, bakteriar, antibiotika og kjemikaliar rett ut i fjorden!! Forstå det den som vil. Dette er ein av dei største «katastrofane» som er gjort i Norsk natur. Hadde vi budd på Toten eller i Brumunddal, kunne ein kanskje forstått det, men vi bur langs kysten og har inga unnskyldning for at hovudet på så mange folk ikkje har vore intakt. 

Dette er ikkje eit «FjordMonster» men ei rørledning som skal lengre inn i fjorden for å koblas på renseanlegget på Kongshaugen...

Eg har skrive mykje om dette før og du kan søke renseanlegg/reinseanlegg her på bloggen så kjem noko opp...

Eventuelt sjekk du dette innlegget der fleire er samla :)

Eg beklagar på det sterkaste at eg ikkje kan beklage om nokon kjenner seg støtt av det dei les. Eg vil også beklage at eg har vore mindre høfleg i mine uttalingar, men eg meiner det er på sin plass her...

Ønska de alle ein fargerik og luktfri haustdag!!

Klem -Anja-

Kvalpa født

Takker Bente og Arild for at dei har sendt meg bilder, videoar og snapper...ser framover til fortsettinga!

Les meir om kombinasjoner her!!

Etter ei lang blokking kom det 9 herlige kvalpa til verda laurdag 3. oktober - 5 hannar og 4 tisper. Den eine svak og sjølv etter super innsats av Bente &co sovna den minste guten inn. Slik er den harde realiteten av å vere oppdrettar då det er kort veg mellom liv og død, på dei nyfødte små firbeinte skattane...

No er der 8 herlige små som vi håpe skal vekse seg store, bli sunn og sterk ♥ 

Gler meg så utruleg mykje over dette kullet - slik er det nok alltid, men no er det lenge sidan sist. I tillegg har det endeleg kome kvalpa etter Loke - noko vi håpa på og prøvde på første gang for snart 1 år sidan. 

Her er biletet eg fekk i går og dei fine nurka er alt blitt 3 dagar ung i livet...

Gler meg veldig til å følgje dei i livet litt meir på avstand enn eg normal gjer... 

Klem -Anja-

Magisk helg...

Det er faktisk det eg tenkjer etter ei verkeleg magisk festivaloppleving i fjellheimen ♥ Foten av Besseggen var hovudarenaen for helga.

Opplegget var eineståande og viser ein god del av det Noreg er. I hovudsak veldig mange bra folk, fantastisk natur, herleg mat og ikkje minst skikkeleg bra musikk!! 

Jotunheimen levde opp til forventningane og vel så det. Fredag formiddag møttest vi, ni personar som var klare for fjelltur. To av dei var frå DNT, og dei losa oss trygt til Knutshøe (1517 moh.) med rundtur via Leirungdalen.

Etter dusj, middag og gode samtalar vart det for meg ei verkeleg magisk oppleving med Gåte!! Vi fekk med oss mesteparten av quizen før senga ropte på oss...

Laurdag, og vi var igjen bergteken av omgivnadane...

Laurdagen starta på heilt fantastisk vis med eventyrleg stemning då det var klart for brevatnsbading og badstove kl. 07.00 – her var det ei fin stund ein times tid, og vi sette agendaen for dagen.

Herleg frukost i muntert lag før vi tok turen nedom peisestova – utan peis om eg ikkje hugsar feil, men kjellarstova leverte med foredrag av Helge Kaasin – her fekk vi overveldande informasjon om naturens innverknad på svartmetallen.

Vi hadde 10 minutt for å få turkleda på :) Her var vi ein gjeng som følgde AK Teigland på ein lett tur opp til alteret – Alteret er rett nok berre ei informasjonstavle, men på rockefestival har det sjølvsagt forvandla seg med hjelp av AK, til eit alter dekt av eit Slayer-flagg.

Då vi gjekk oppover, kom det plutseleg opp frå venstre nokre magiske tonar – det var Pål Svinland på saksofon som gav fleire enn meg gåsehud. Då vi kom til alteret, tok han fram fløyta, og då var korkje auga eller andletet mitt tørt. Magisk, ei heilt magisk oppleving i naturen...

AK, ikkje det at han kjem til å lese det her, men det må bli sagt – eg er frå Vestlandet og eg skriv på nynorsk, men eg likar ikkje gamalost, kanskje muleg ein dag...

Søstra mi og meg...

Takk for tida ♥ Du veit eg set så inderleg pris på den...

AK serverte oss herlig ost og fenalår, gamalost - ikkje akkurat min favoritt, til slutt fekk vi fyrstekake med majones. Dette har han visst brukt leeenge som ei kjelde til god energi, der majonesen gjer visstnok at den tørre fyrstekaka glir lettare ned...Vi held nok fram med fyrstekake på lange turar, men majonesen let vi liggje att heime ;) 

Possere, det er vi ikkje så gode på... ;) 

Tilbake på Gjendesheim rakk vi ei fin markering av Stig som feira 50-årsdagen sin!! Med ein god champagne og noko attåt før vi var tilbake i kjellarstova for live-podkast til Jernverket - Helle Stenkløv.

Det å høyre på desse fengjande og fine folka var gøy, og ikkje minst skjønne Agnete i Djerv – og eg veit fortsatt ikkje korleis ho får fram det ho gjer på ei scene!!? Etter spørsmål frå Mari Monsson, godt besvart av Agnete, kom det sjølvsagt tårer her også.

Godt levert av Agnete i Djerv, Jernverket/Helle, Marius frå Gjendesheim og Jarle frå Vreid...

To fine eg var heldig å nytte helga saman med...

Det gjekk altså slag i slag heile laurdagen - ein rakk knapt å summe seg igjen før Hoztile stod på scena, tett etterfølgt av Backstreet Girls. Eg må berre sei, for når 15 og 16-åringar kjem og viser så utruleg bra kunnskap og formidlingsevne, blir ein berre glad – Hoztile, dette her er noko for framtida!!

Under Backstreet Girls kom reinsdyra innom for å helse på – det såg ikkje ut til at musikken plaga dei stort! 

Hoztile med Jarle Kvåle i Vreid og eit med Hoztile og ein av deira største fan - søstra mi...

Foreldra til disse her på 15 og 16 år må vere dritstolt!!

Deretter var det klart for ei middagspause, før Djerv overtok scena!!

Vreid kom inn og sette tonen med «Kraken» – mystisk og vakkert i det mørket rullar seg inn over fjellheimen. Det er nok ikkje mykje som kan måle seg med å sjå Vreid ein laurdagskveld i haustmørket i Jotunheimen!

 

NRK sin Olav Viksmo-Slettan og DNT-vert ved Gjendesheim Marius Haugaløkken...

Denne helga har eg smilt og flira så mykje at det verkte i kinna – ispedd litt tårer har det vore ei oppleving eg tek med meg og lagrar i minnebanken.

Takk til naturen som sette ekstra fargar på opplevinga, takk til så mange fine folk – nye folk eg helsa på og prata med, takk for godt kjennskap og gode ord. 

Tons til Fjells ♥ Asså, eg er sett ut av energien dette ga meg, tusen takk!! Eg vel å sjå det positive i situasjonen, for dei ekstra smertene er heilt sikkert forbigåande...I helga var eg meg sjølv med smerter godt kamuflerte av smil, latter, tårer og pur glede - herleg!

Takk for korleis de har sydd helga ihop med natur, kultur, underhaldning, matopplevingane, musikken og ikkje minst det at noko av musikken har fått ei heilt ny meining...
Takk for livet og energien i helga!!

Håpar - at eg kan halde fram med å glede meg til neste år! ♥ Vi bookar veldig gjerne Musebolet omgåande!!

...Eg veit at tittelen på dette innlegget kanskje høyrest ut som ein klisjé, ja, men det er faktisk ikkje overdrive å seie at dette var ei magisk helg!! På veg heimover søndag verkte kroppen etter innlevinga og alt engasjementet – men eg kunne ikkje anna enn å seie at dette var den beste «tullehelga» eg nokonsinne har opplevd!

Tusen takk til foreldra mine som tok imot oss på hytta si i Uksfossen i Vågå med middag torsdag kveld – og ikkje minst for at dei passa og tok seg så godt av Rasmus gjennom heile helga. Takk til borna heime som passa dei firbeinte!

Eg går no inn i hausten med ein særs god energi, som eg ikkje hadde før denne helga..!

Ønska de alle får ein sterke fargepalett når vi no går inn i hausten ♥♥♥
Klem -Anja-

Tur til Knutshøe

Vi tenkjer vel alle at det kunne vore greitt å gå litt meir i Jotunheimen – og kva er vel betre enn å kombinere det med musikk?

Ei Magisk helg

Vi har hatt lyst til å gå denne turen lenge. Difor var han raskt på blokka då vi planla den aller fyrste utgåva av «Tons til Fjells». Programmet for helga var innhaldsrikt, og vi måtte sjølvsagt nytte høvet til å gå saman med ein kjentmann når vi fyrst hadde sjansen.

Thorbjørn stilte opp som kjentmann frå DNT. Han delte mykje spennande informasjon og passa på at vi tok gode pauser undervegs. Sidan vi var mange som ville bli med, fekk vi også med oss Lea som turleiar. Samla sett vart vi ein gjeng på ni flotte folk som hadde det heilt supert! :)

Rundturen til Knutshøe via Leirungdalen var kjempefin og gjekk i greitt terreng. Men turen er lang. «Heimvegen» er faktisk lengre enn etappen opp til sjølve toppen. Det er uansett verdt å få med seg heile rundturen, og eg vil absolutt tilrå å gå opp fyrst, sjølv om turen tilbake langs elva vart dryg.

Det er nemleg eit klyveparti der som eg ikkje ville ha likt å gå ned att. Då vi kom til «veggen», vart eg faktisk litt svimmel av å sjå opp. Heldigvis var det gode tak og heilt greitt å klyve – det såg heldigvis verre ut enn det var!

Her kjem nokre bilete som viser kor steike vakkert det var på veg opp. Eg må berre innrømme at tårene kom då eg fekk sjå den vakre, fargerike paletten for fyrste gong. Det vart starten på ei særs rørande helg ...

Trykk på bileta for å sjå dei i større format.

Dagen starta frå hytta til foreldra våre i Uksfossen ved Tesse, og Rasmus veldig klar for å vere på hytta med besten og besten...

Ved starten ser eigentleg Knutshøe ganske så liten ut...

Fjellmarikåpe som fleire stadar hadde godt feste i dei harde, vakre og sterke fjella...

Akkurat her var eg glad vi måtte gå opp og ikkje ned!! Kjæresten min tok ein liten kamp i starten av denne veggen her - som resulterte i at eg slapp å gå opp utan sekk på ryggen...

Det vart gode tekniske stopp undervegs, med spennande informasjon om både fjell og flora. I sekken hadde vi med oss mykje godt – og ikkje minst fyrstekake, som gav perfekt energi til ein lang dag i fjellet...

Bileta av meg og Kristian er teken av Stig...

Utruleg å sjå alt som veks i fjellet så høgt oppe.
Vakkert er det å sjå dei blå klokkene som står der høgt oppe under ei lita steinhytte, kanskje i le for det verste vêret.
Med sine tynne stilkar og fine blå blomar står dei i kontrast til dei massive fjella.

Bileta av oss fire er teken av turleiar Lea...

«SØSTRA MI»

Litt lengre og større enn det ser ut i starten...

Det vart nokre omvegar på veg ned då hoppet til neste trinn ikkje skulle bli for stort – sikrare det enn å risikere eit solid mageplask! Vi landa alle trygt og heldt fram med å manøvrere oss nedover mot fossen og bort langs elva.

Turen til Knutshøe med rundtur via Leirungdalen vart ein kjempefin opplevelse i greitt terreng. Det vart likevel ein lang tur, då «heimvegen» faktisk er lengre enn sjølve turen opp til toppen. Eg er veldig glad for at vi fekk med oss heile rundturen. Sjølv om vegen tilbake langs elva vart litt lang, ville eg definitivt gått opp ryggen først. Det var nemleg eit klyveparti der som eg ikkje hadde hatt lyst til å gå ned att. Då vi stod føre den bratte «veggen», vart eg fyrst litt svimmel av å sjå opp. Det viste seg likevel å vere gode tak og heilt greitt å klyve opp – så det såg heldigvis verre ut enn det var! 

Ein utruleg fin tur og ein fantastisk start på ei magisk helg! Vi starta rundt ti, og med siste biletet teke kl. 17.20 fekk vi om lag sju herlege timar i fjellet.

På denne turen har eg både smilt, felt tårer, prata og flira. Eg har hatt ei fantastisk tid saman med både mine kjære og nye, fine bekjentskap!

Det var ekstra moro å høyre kva Irja og Stig kviskra til kvarandre då folk byrja å bli møre i beina og lengta etter bilen: «Er det framleis Anja som går der bak og tyt!?»

Knutshøe i godt selskap er herleg og kan verkeleg anbefalast! ♥

Klem -Anja-

Vi hadde ikkje gått lenge før vi såg eit skilt om bandtvang – eit ganske alvorleg eitt. 

Så difor må eg kome med litt vaksenkjeft til 5-6 godt vaksne folk som satt på oransje vestar på hundane ved parkeringa.

Heldigvis kan vi som har retrievere klarer å sleppe hunden akkurat når vi har behov for det. Dei held seg stort sett rundt beina våre og går fint imellom oss, retrieverane er stort sett slik så det kunne eg gjort. 

MEN, dei som let ståande fuglehundar springe laus i fjellet der det er hekkande kongeørn, har eg null respekt for! Vi alle såg kor dei flaug i fjellet for ein hund som eventuelt går i langline, spring ikkje på den måten.

Eg burde ha lese skiltet betre før eg gjekk, for der står det at eg burde ringt politiet...Will do next time!!