Fredag den 13. !!

Heilt sidan dette kvalpekullet vart planlagt, har eg hatt planar om å reise til Bergen for å sjå desse vakkerskattane (her er bilder frå onsdag). No er dei her, knappe seks veker ung i livet, så då passa det med ein tur for å helse på dei og samstundes besøkje søstra mi og familien hennar.

Eg venta ei stund med å bestille fly i tilfelle eg skulle få ei innkalling, så nokre dagar før turen bestilte eg fly og for å få to dagar her i Bergen. Planen var å sitje på med svigersonen min heim att.

I dag, for ei veke sidan fekk eg ny innkalling til Ullevål, litt eller på ganske kort varsel før timen som var i dag. Då vart det endring i planane. Eg fekk booka fly frå Bergen til Oslo, men måtte bestille fly heim frå Oslo sjølv, sidan Pasientreiser berre kan booke fram og tilbake på same reiserute.

I og med at eg skulle vidare, og vesle Ludvig har vore sjuk, bestemte Kristoffer seg for å køyre nordover i natt. Ei stund etter at han hadde køyrt, fekk eg melding om at flyet mitt var kansellert. Snakka med reiseselskapet seint i går kveld, og han hadde hatt det ganske så travelt!! Etter han sjekka alle moglegheiter, har eg sjølv prøvd å finne skyss mot Oslo i natt, og la også ut ein status på Facebook i går med håp om eit lite napp:

«Nåkken som tilfeldigvis, berre sånn heilt tilfeldig, som skal kjøre ein tur frå Bergen til Oslo i natt...!??
Berre spør for ein ven, som tilfeldigvis er meg som akkurat no er litt uven med meg sjølv, eller tilfeldigvis berre med SAS 😎 Skulle så veldig gjerne rekt Oslo i morgon ...»

I går, eller i natt då eg prøvde å finne ei løysing for å kome meg over fjellet til Oslo, utmattande så vi tok oss rett og slett eit glas vin, eller to. Sjølv om eg tidlegare på dagen hadde teke opptil fleire bileter av Fana kyrkje, var det heilt svart og eg fekk ikkje nokon form for åndeleg drahjelp ;)

Eg sjekka tog, buss, alle fly også flyreiser via Sandefjord og liknande. Men alt vart fullt, med flyet kansellert så måtte eg berre vente. Tidleg i dag kom det ny reisetid - det viste seg å vere søndag frå Bergen, via København, til Oslo! Ja, men så utruleg flott – for eg har framleis time på Ullevål i dag, fredag 13. november, og skal heim til Ålesund i kveld frå Gardermoen med SAS SK1330 kl. 21.05.

Eg snakka med SAS og synest det heile var spesielt, og eg vart ganske så provosert då eg fekk høyre at eg ikkje fekk refundert heimreisa, sjølv om det er SAS som ikkje får meg til Oslo slik at eg rekk flyet heim.

Eg fekk sjølvsagt dårleg samvit etter å ha snakka med ho første. Då lurte eg faktisk på å leggje ut billetten ut for sal. Fann ut at det vart mykje styr, så difor ringde eg tilbake for heller å betale det eg skulle og få litt igjen. Men neida, då traff eg ei anna, like hyggeleg som ho første, men med heilt anna informasjon til meg. Etter å ha lese at eg skulle med det kansellerte SAS-flyet til Oslo, sa ho at eg skulle få alt tilbake! Veldig hyggeleg, og tusen takk for hjelpa – men eg har framleis dritdårleg samvit for at eg var litt «grinete» på ho første.

Det har vore mykje styr fram og tilbake med tungvinte system for denne turen som kom på jækla kort varsel. Difor skreiv eg i det skjemaet eg måtte sende inn før timen, at det er greitt med litt meir tid til å planleggje reisa – spesielt når ting trass alt er litt tungvint i «vesle, enkle Noreg»...

Så i staden for å vere heime, eller ha gjort unna timen i Oslo, sit eg i Fana med sol frå blå himmel. Eg tek meg ein kopp te, svelgjer Paracet i håp om normal temperatur og prøver å halde ei kraftig forkjøling på avstand.

Dette er inga krise, berre kjipt at ting vert utsett no når eg var litt nærare eit delmål ...

Men det som faktisk er ei lita i-landskrise i vesle Noreg som vi bør ha forståing for, og dermed tileigne oss kompetanse på. For det er slik at vi alltid får det første snøfallet, ja det kjem til ei tid som er litt uviss frå år til år, men ein ting veit vi, og det er at det kjem. 

Eit bittelite, tynt kvitt slør skaper fullstendig kaos i hovudstaden – ikkje fordi dei ikkje er vane med det, men fordi dei ikkje eit einaste steike år klarer å vere førebudde på det som kjem!

Det her er faktisk ei sak dei burde teke opp på Stortinget. Måten dei taklar snøproblema på når dei kjem, råkar oss alle. Ikkje i like stor grad for alle, men for nokon er det ganske viktig å kome seg på det forbaska flyet som ikkje går.....

Jaja, då får eg sitje her, ta meg ein kopp te til og vurdere om avgjerda om å booke tur heim med Hurtigruta i kveld er ein genistrek, eller om eg burde teke ei reise via Køben og enda opp i Oslo utan moglegheit til å kome meg heim på søndag? Tjaaaa, eg trur faktisk eg traff blink der – i alle fall når ingenting er ledig verken til Vigra eller Hovden. Tja, eg kunne fått eit fly no midt på dagen til Molde for den nette sum av 4 499 kroner, enkel avgjerde, for dei pengane kan eg heller setje av til ei reise vi kan nyte godt av...

Muleg det blir ein tur innom polet for ei flaske vin og apoteket for litt Postafen, så skal eg nok få ei fin natt og gler meg til å kome heim i morgon.

Ønska de alle ein innhaldsrik fredag den 13., og pass dåkke litt for små dumpar i vegen...

Klem -Anja-

Eg smelta....

Treng kanskje ikkje sei so mykje til det her bilete... 

...heilt!! For herlegheit, kor fine dei er! Joda, visst er vel alle kvalpar fine, men eg likte dei så himla godt, og smelta sjølvsagt heilt for disse små hannhundane.

I dag, onsdag 11. november var eg veldig heldig som fikk vere med dei ut for første gang...

Bente berre flira for kvar gong eg spurte «Kven er dette her?» Så går det litt tid før eg spør igjen – og det er den same guten eg ser kvar gong. Er det slik at det no blir ny hannhund i Runnane!? Nei, nei, nei, nei! Det skal ikkje skje, men kanskje berre for ei lita stund...

Det her er «Gyda» som blir vår...

Nydelige valper som vi håpe skal vekse opp til sunne, sterke og vakre flat coated retriever - til nytte og glede for dei rundt seg...

Dei er veldig fine alle saman. Tispene er litt ujamne, men hannhundane er så typelike og fine. Eg fekk mest kontakt med ein av dei, men det var vanskeleg å skilje dei frå kvarandre sidan dei er så like.

Herlege små skattar som var rolege, leikne, trygge, glade og berre heilt nydelege!

Frå ein innhaldsrik og utforskandes dag ♥♥♥

Klem -Anja-

Namna er klare

Namna til D-kullet som vart født 3. oktober, er no klare og er sendt til førehands-registrering i NKK - Norsk Kennel Klub. Eg må sei at denne gong, ja den gongen har det vore veldig spennande å finne namn til gjengen i D-kullet...

Bilete frå eit tidligare kull - ja forfedrene til Frøya...

Dette er eit bilete av H-kullet først i 2010 - K. Himmelske Honoria «Nora» var frå dette kullet, og ho var bestemor til Frøya...

Når mamma Kvasneset`s Viva La Vida «Frøya» har vore på besøk med pappa Toffedream Hawkeye «Loke» og resultatet viser 8 svarte skatter, ja då var det heilt klart inne for eit tema-kull. Samstundes vil eg ikkje gå vekk frå bokstav rekkefølgja - dette med bokstava gjer det enklare for alle å følgje kulla. 

Tenkjer no at det er litt dumt at Timmen ikkje skal ha ein hund frå denne kombinasjonen. Han som har hatt så stor interesse for Norrøn mytologi - ja så mykje at han fekk 6'ar i munnleg!

Frøya og Loke representerte heilt ulike sider ved gudeverda, men dei var óg to av dei mest sentrale skikkelsane i norrøn mytologi.

Frøya var gudinna for kjærleik, fruktbarheit, sex og skjønnheit, samstundes var ho knytt til krig og død.
Loke var av joteslekt og ingen vanleg gud - jotnar og gudar var ofte i konflikt. Han var ein lygarkonge, luring og ein meister i å skape kaos. Han kunne visst endre både utsjånad og kjønn.

Håpar namna fell i smak med fleire enn meg...

Kvasneset`s Darraðr með Gjallarhorn

«Odin med Gjallarhorn» Darraðr betyr Spydspii eller spydmann og var eit av namna Odin vart kalla. Ein av Odins 150 namn var også Draugadróttin ein tittel ofte nytta om Odin - herre over dei døde, eller draugane. Det var Heimdall som nytta Gjallarhorn til å blåse i når riket var i fare. Men før det vart eit varslingshorn for Ragnarok vart det nytta til eit drikkebeger for visdom, av Mimes brønn - visdomskjelda. For at Odin skulle få ein einaste slurk av denne kjelda måtte han ofre eine auget sitt til Mime. Odin fekk altså sin visdom frå Gjallarhorn... 

Kvasneset`s Draugr í Ragnarøkri

«Gjenferd ved Ragnarok»... I norrøn tru var ein draug ein fysisk død person som vokta haugen sin eller heimsøkte dei levande. Loke hadde med eit skip fullasta av døde jotner, monstre og «Hels hær» som kjempa med han i Ragnarokk. «Hel» var dotter til Loke og ho var gudinne over dødsriket.

Kvasneset`s Duneyrr i Yggdrasil

«Hjorten i Livet Tre» Duneyrr er ein av dei fire hjortane som springer rundt i krona på verdstreet Yggdrasil og gnafsar på blada....Ei gamal tolking seier at morgondogga samlar seg i gevira deira og dryp ned på jorda for å danna elvane i verda. Livets tre, Yggdrasil er det eviggrøne gigantiske verdstreet i den norrøne mytologien. Det står i sentrum av verda og greinene og røtene held dei ulike verdiane saman.

Kvasneset`s Dvalinn með Dróma

«Dvalinn med Droma» Dvalinn var ein av dei mektigste dvergane som var ein dyktig smed. Dromi er den andre magiske lenka gudane smidde for å binde Fenrisulven, og sjølv om den var dobbelt så sterk så kunst han den...Fenrisulven var son av jotnen Loke og bror til Jörmundgandri/Midgardsormen og Hel.

Kvasneset`s Dýrr Draumr um Freyju

«Dyrbar draum om Frøya» - Dýrri betyr «den verdifulle». Draumr tyder draum eller visjon, og for vikingane var draumar ikkje berre tilfeldige tankar men ofte helsingar frå gudane og skjebne. Fruktbarhetsgudinna Freyja - Frøya, som stod for fruktbarheit i kjærleik, seksualitet, fødsel, og magi...

Kvasneset`s Drífa með Draupni

«Gull som dryp på snø»...for Drifa betyr mellom anna snøstorm og blir eit vakkert og vilt naturnamn som symboliserar den utemma nordiske vinterkrafta. Draupnir eller Draupne var Odins magiske gullring, som kvar niande natt draup det åtte nye, like store og tunge gullringar frå den...

Kvasneset`s Dís með fálkasjónu

«Frøya med Falkeblikk» Diser var guddommelege, kvinnelege og mystiske vesen. Sjølve ordet dis tyder opphavleg berre «frue» eller «kvinne» av høg rang. Dis vart nytta som ein ærestittel fordi ordet i utgangspunktet bar i seg ein djup respekt for kvinneleg makt, høg sosial status og guddommeleg kraft. Derfor vart det òg brukt som ein ærestittel for store gudinner, den mest kjende disà var Frøya, som vart kalla Vanadís.

Disane var beskytterar av ætta, for dei var omsorgsfulle og hadde stor kjærleik til familien. Dei gav liv og vern til slekta, men dei varsla også død, samstundes passa dei på at sjela kom trygt over til dødsriket. For fiendane sine kunne disane vere nådelause, men for si eiga ætt representerte dei tryggleik, fruktbarheit, livshjelp og evig lojalitet. Respekten for disane som lojale skyttsenglar gjorde at ordet vart teke i bruk som det siste leddet i mange kvinnenamn. Ved å gje ei jente eit namn som slutta på -dis, ønskte ein både å gje barnet ein tittel med høg status og å setje henne under vern av disane.

Kvasneset`s Drǫfn hjå Jörmungandri

«Skummande bølgje for Midgardsormen» Ei sterk og skummande havbølgje som dansar side om side med den gigantiske Midgardsormen i verdshavet. Dröfn er ei av dei ni bølgjedøtrene til havguden (jotnen) Ægir og havgudinnen Rán. Namnet tyder «bølgje» eller «skummande havbølgje», og ho er, saman med søstrene sine, ein personifikasjon av dei ulike bølgjene og rørslene til havet.

Midgardsormen var ein gigantisk sjøorm i norrøn mytologi og ein av dei mest frykta skapningane. Han var son av Loke og dermed broren til den enorme ulven, Fenrisulven, og dødsgudinna Hel. Odin kasta Midgardsormen ut i det store havet som omkransa verda til menneska - Midgard. Ormen vaks seg så enorm at han beit seg sjølv i halen og omslutta heile jorda.

Skal tu om eg kan finne kven av kvalpane som skal heite kva!?

Gler meg veldig til å sjå denne gjengen neste veke ♥♥♥

Klem -Anja-

Fofattarmøte med Margreth Olin

Akkurat i kveld vil eg dele dette før eg går til sengs. Eg sit ved bordet og ser rett mot kjøkkenvindauget. Det er mørkt ute, og glasset speglar mest berre lyset frå kjøkkenet bak meg.

Vanlegvis sit eg her og ser på dei vakre fjella og fjorden – eit levande måleri som endrar seg frå dag til dag. Lyset og stemninga på fjorden og i fjella inspirerer meg. No er alt svart, men eg kan berre late att augo og drøyme meg nokre timar tilbake – då vi sat her og åt, og såg på den rosa himmelen.

Eg kjem til Sula bibliotek i god tid. Lokalet er allereie nesten fullt, men det kjem framleis folk sigande inn døra bak meg. 

Eg set meg i ein av dei gode stolane heilt bak i lokalet – litt lågt, men eg sit ganske så greitt der eg ser rett over skuldrane og mellom hovuda på dei som sit lenger frammover.

Margreth fortel med stor innleving frå første ord, og ho seier at ho har skrive heile livet. Heilt frå før ho starta på skulen, og som 5–6-åring skreiv ho si første setning: «Lamma lyser». Det var det første møtet hennar med det å fange ein augneblink.

Ho har halde på med filmskaping i over 30 år. Som ho seier så tek ho til å bli godt vaksen – eller som eg meiner, ho nærmar seg ein god vin, og ein god vin kan ha mange slags årgangar, alt etter kven som smakar. Alder er berre eit tal, og vi er så gamle eller akkurat så passe unge som vi ønskjer å vere.

Ein fantastisk, prisvinnande filmskapar der forlaget har hatt ønske om at ho skulle skrive bøker. Hjå Oktober forlag der har ho ein mann som har venta lengst på ho...

I 2024 debuterte ho som romanforfattar med «Song til mor». Allereie før ho var ferdig med den, ønskte ho å skrive ein ny roman. Den skulle vere humoristisk, lett, ikkje for tung, og handle om lyst og vaksent begjær. 
Eg tenkjer forlaget vart nøgd, og eg håpar eg får litt tid i haust til å setje meg ned og lese den. Eg har høyrt «Song til mor» som lydbok, og det er heilt supert at forfattaren les sjølv.

Etter ei fin stund går ho over til det vi mest har kome for, å høyre om den ferske romanen «Utan språk for kjærleik».

Det kjem ganske så flirfullt «Dette får bli mellom oss» – eller, det er vel long gone. Så fortel ho om ein mann ho har vore venn med, og innimellom litt meir. Ho har alltid tenkt at kjærleik, det har ho grei peiling på, men det viser seg i ettertid at ho faktisk ikkje har det…og eg undrast då - Kven har vel det?

Ho skildrar så godt det eg set pris på – lyset og stemninga i naturen. Ho trekkjer òg fram at Fedrelandet berre er ein liten del av ein stor heilskap. 

Ho fortel at ho skaper det ikkje, men samlar det inn, omformar det og gir det tilbake 🤍

Vi lever i eit eldorado, sei ho – eg håpar så mange høyrde orda hennar, for dei er så mykje sterkare enn til dømes dei eg har brukt før. Orda hennar blir så verdifulle fordi dei kjem frå, akkurat ho.

Det første ho les frå boka, fyller rommet samstundes som det kjem små, fine lydar frå eit lite barn som ligg inntil brystet til mor si...

Ho rundar lett av med å seie at ho har samla alle kjekke menn ho har møtt, og pakka dei godt inn i «Vandrepokalen». 

Ho legg til med eit glimt i auget og smil om munnen - Til dei som trur dei kjenner han, og viss han er singel, «Be han ringje meg!» :))))

Så eg gler meg til å lese boka! Og så kunne eg veldig gjerne tenkje meg å gå over Oldeskaret – frå Nordfjord til Sunnfjord!! Turen er alt googla

Med disse orda - hadde eg berre eit ønske om å kanskje gjere nokon merksam på boka...

Klem -Anja-

Er vi alt komen dit...

...at vi faktisk skriv 1. november!?

Det er ikkje alle dagar og datoer ein hugsar, i alle fall om vi skal tenkjer på vanlege kvardagar, men akkurat denne dagen trur eg at eg vil hugse ei tid framover.

Det starta med kvalitetstid med det vesle, store menneskebornet mitt - den vesle skatten som allereie er så stor både i ord og utrykk, i det han gjer og det han ser. Det at ein liten gut på tre år ber oss om å sjå alt som er rundt oss, på berget, graset, blomane og steinane. Det er som han ser på detaljane i livet rundt seg. Han ser på landskapet rundt seg som endra seg med vêret og ikkje minst fargane på skyene. Det er ekstra stas å rope «mamma, sjå, himmelen er rosa!» - eg tenkjer at han trur den er farga slik akkurat for meg. Det er som om han i stor begeistring gir det i gåve til meg ♥

Eg tenkjer på det når vi går rundt - om det er i hagen, i skogen eller berre langs vegen. Når han ser to strekar som kan vere røter, gras, pinner etc. sett saman og kan likne på ein L bryt han ut «sjå der er Ludvig sin bokstav!» - Rasmus er stolt onkel Rasmus for vesle Ludvig. ikkje det at han akkurat veit kva relasjon det er, men ein god kompis er og vil han bli. 

Så spora eg igjen litt av, ja, nett slik eg har så lett for og for vane å gjere…Men etter ei fin morgonstund åtvi frukost før Rasmus skulle få tilbringe dagen saman med bestemor og farfar ♥

Kristian og eg tok med kvar vår hund for ei kjæraste-tur til min favoritturen min på Sulafjellet - Sulebakkhornet!! 

Vakkert i fjellet og alt som er rundt...

Vi tek turen roleg, ja akkurat i passe tempo. Vi stoppar opp for å sjå det som ligg framføre oss, ved sidan, nedom og bak oss - vi tek inn alt det naturen byr oss på. 

Så takksam for å få vere akkurat her!

Alt det rare ein kjem over, slik som her eit lite hol i berget, og inni der i mørkret eit heilt liv, ja mykje liv...

Det å få sitte på toppen og berre ta inn alt, spise litt og verkeleg kose oss - det er verkeleg augneblikk eg set høgt.

For ein dag, for ein natur og for eit vêr!! Vi kunne ikkje ha hatt det betre, og eg er så sjukt takksam for at vi får oppleve slike fine ting som vi kan ta med tilbake til minnebanken...

Vel heime diska Kristian opp med ein fantastisk lutefiskmiddag. Sjølv gjekk eg i hagen med lykt på hovudet for å plukke bjørnebær, som eg kokte inn til pai og is... 

Perfekt avslutning på helga!

Måtte vi få til fleire slike stunder! Men no først - Tusen takk for turen kjære ♥♥♥

Klem -Anja-