Kvalpa - sommaren 2026!

Velkomen juni og med det vil vi dele planane for sommaren 2026.                     Ei veke har i dag gått sidan det siste møte, så då kan vi telle 8 veker fram mot ein fødsel - forhåpentligvis. Eventuelle kvalpar vil kome rundet 27. juli 2026 og leveringsklar i september.

Det hadde vore så fint om vi også fekk ønske nokre herlige små firbeinte sjarmtroll velkomen her i hagen på seinsommaren ♥ 

Det ville sjølvsagt gitt litt ekstra liv her med oss i ei periode, og i tillegg har Rasmus no spurt lenge om "kor tid kjem valpane?" - Ikkje minst til dei som har ønska seg kvalp akkurat frå oss, så er det veldig fint om dei også kan få det.

Når vi planlegg ein kombinasjon mellom to avlsdyr, er det alltid etter to friske foreldre med eit godt og rasetypisk gemytt. Dei skal i tillegg vere vakre og inneha dei gode retrievereigenskapane til ein flat.

"Nelia" og "Kaizer" midt inne i klosterruinane...

Begge dei foreldra i denne kombinasjonen er som vanleg sunne, flotte og rasetypiske avlsdyr. Dei er utstillingspremierte, friske og har eit herleg gemytt.

Kan nemne eit minimum og den enkle helsestatus for begge foreldra:

• Hofteleddsdysplasi: HD-fri
• Auge: Fri for alvorlege augelidingar (Far har feilstilte augehår/distichiasis)
  
• Gonioskopi: Fri

"Kaiser" - Arminzeras King of Gondor And Arnor

"Nelia" - Kvasneset`s Unlimited Love

Nokre hundar festar seg på netthinna. Og når dei har gått ut av livet, ser eg etter avkom som kan passa med det vi ønskjer oss i ein flat, og ikkje minst reint linjemessig. 

Vi har sett «Kaizer» ved fleire høve men ei god stund sidan, men han har verkeleg utvikla seg og vorte endå finare sidan sist. 

Han er ein herleg type med eit mildt og fint temperament, og han har bestått kvalifiseringsprøven. Eg var så heldig å få sjå eit avkom frå det første kullet hans, og eg likte typen veldig godt!

Mor - Nelia gav oss eit flott kull med herlege hundar for to år sidan, og eg har følgt opp fleire av dei. Dei har gjennomgåande eit herleg temperament, er flotte hundar å jobba med og har eit vakkert eksteriør. Vi håpar igjen at dette skal bli kvalpar denne gongen, og kvalpar som kan passa inn i dei aller fleste familiar.

Kvalpar frå oss blir prega på mykje av det livet har å by på. Dei blir vane med hus- og innemiljø, og tek del i uteliv og kvardagsliv. Dei får oppleva turar i skogkanten og i fjøresteinane, og møter andre dyr, hundar, barn og eldre. 

Eit godt hundeliv startar med ei god og trygg preging dei første åtte vekene.

Rasmus og Nelia på Klosterruinane...

Ønskjer du å vita meir om planane våre, er det berre å ta kontakt med oss! Kanskje vil du setja deg på liste for ein eventuell kvalp?

De kan kontakte oss på anja@kvasneset.com eller telefon.

Ønskjer de alle ei innhaldsrik og fin veke! 

Klem -Anja-

Hagevandring

Rasmus ute på si første hagevandring...

Måndag 18. mai var finstasen hengt opp og delvis komen i vaskemaskina, og Rasmus og eg var klare for eit nytt, lite eventyr – hagevandring! Rasmus fekk spørsmål om han ville vere med meg på hagevandring eller vere ein annan stad. Ikkje det at Rasmus heilt visste kva det var, men berre ein inkluderer «hage», så er han både med og ikkje minst «på».

Hand i hand gjekk vi mot hagen i Spjelkavika – ein hage eg har høyrt om, men aldri sett. Det er hagen til Ole Jonny og Kari Larsen.

Eg treng sikkert ikkje skrive så mykje, for bileta fortel ein heil del...

Rasmus klar for si første hagevandring og sitte spent og ventar, litt kake og blåbær passa godt medan vi hørte vertskapet fortelje om inndelinga av hagen...

Ein del skatta vart med oss heim...Spent på å sjå om vi får dei til og korleis dei er...

Dette var verkeleg ein vakker, sjarmerande og innhaldsrik hage - ikkje feil å sei at eg gjerne skulle hatt ein del av den her. 

For tenk å kunne ha ei elv rennande gjennom hagen, som ein kan lage bru over, og små koseleg soner og rom til alle høve! Eg likte meg her, og den sjarmerande, rustikke stilen passa meg veldig godt. Det var lett å sjå at dette er ein hage det har vore jobba med og kjærleg opparbeid gjennom 40 år.

Tusen takk for at vi fekk ta turen innom, og det saman med rundt 120 andre ♥♥♥

Klem -Anja-

10 år opp favoritten i bunad!

Meg og tre tisper, tre generasjonar flat coated retriever...

Tidsoptimist – alltid!! Eg er nok ein av dei som likar å få mest mogleg ut av tida, og på 17. mai-morgonen var eg tidleg oppe...

Sjølv om eg hadde fleire timar til rådighet før første avtale med frukost i 10-tida, vart det – utruleg nok – hektisk i innspurten – ja, det blir jo alltid det!

For, eg enda opp med å fylle morgontimane med ting som strengt tatt ikkje var heilt nødvendige, men veldig fine likevel - litt ekstra pynt, rydding, men først heiv eg meg rundt for å bake ei kake.

Vi kom akkurat tidsnok til å ikkje vere dei siste til frukosten...

Bilda av meg og Rasmus er teken av Vilde...

Når vi bur på ein stad som det her, så er vel akkurat dette svaret på nasjonal bonderomantikk. Gammelnorsk spælsau i slike vakre omgivelser –

Etter ein herleg frukost på garden, rulla vi omtrent rett frå frukostbordet og ned til sauegjerdet, sjølvsagt i fullt stasantrekk med dress, bunad og bunadssko. Det vart det absolutte punktumet over i-en. 

Ein heilt perfekt start på nasjonaldagen! 🐑

Folketoget var som alltid vakkert og skapte den perfekte ramma og startskotet for den offisielle feiringa på skulen 🇳🇴

Seinare på dagen trengte vi litt frisk luft, så nasjonaldagen baud også på ein herleg fjelltur i finstasen, før vi fekk huset fullt av gjestar til ein kjempekoseleg kveld. 

Ein tvers igjennom vellukka og tradisjonsrik dag!

I år er det 10ànde året opp til favorittstaden i bunad! ♥

Bilda som eg er på er teken av Kristian...

Eg har nok ikkje tal på kor mange 17. mai-feiringar eg har hatt på det vesle og fine fjellet med den vakraste utsikta, men i bunad har eg no talt 10 år.

I 2023 vart det ein litt eigenkomponert variant, då det var under ein månad til Rasmus såg dagens lys ♥

I 2017 sa eg at eg ønskte å bruke den gjennom heile festdagen, og difor tok ikkje eg og mamma den av då vi gjekk på vår årlege 17. mai-tur på fjellet - kunna skrive daglege tur, men vi har alltid gjort litt ekstra utav det på 17. mai. 

Året etter gjentok vi det, og året etter der igjen. I 2020 – koronaåret – svarte vi at det var ein tradisjon (utan at eg då hugsa akkurat kva tid vi begynte å gå med bunad på fjellet. Det verka så mykje lengre sidan då vi fekk spørsmål frå TV2). 

Så i det alternative 2020-året hadde vi altså TV2 på slep, og med direktesending frå fjellet kan jo alt skje!

Her er eit lite klipp frå live-sendinga...

Eg hadde mista eine hunden, eller rettare sagt ho hadde kome seg ut av bandet rett før vi gjekk på lufta.

Då boblene vart poppa så var ho på og klar for å skåle... :) 

I år, på sjølve 10-årsjubileet, vart det med ei skjorte som eg synest kler bunaden godt, og som også tek igjen fargane i broderiet... 

Rasmus dirigera hundane på plass og resultatet vart fantastisk!!

Meg og minste skatten min Rasmus - saman med dei tre hundane: Abi, Xo og Sansa...

Det er nok mange meiningar om bunad. Korleis den skal vere, kva tilbehør ein skal ha, korleis vi skal bruke den, og korleis vi skal ta vare på den. For meg er dette eit fest- og bruksplagg som eg elskar å nytte. Den er handlaga på ein fantastisk måte, både i utføring og kvalitet.

Husk å ver deg sjølv, til og med med bunaden på ♥♥♥

Klem -Anja-

Nasjonal bonderomantikk på sitt aller beste! ♥ 

Gammelnorsk spælsau i slike vakre omgivelser – og i tillegg med ei sløyfe i norske fargar – då er eg heilt solgt!

Om nokon tenkjer det er feil farge på skjorta mi, så får det vere og eg kan ikkje unnskylde for det vil eg ikkje meine...

Det at nokon meiner vi kun skal ha kvit skjorte, er éin ting, men er det då ei spesiell skjorte? Med eller utan broderi, og eventuelt kva slags broderi? Lin eller bomull? Strykelett eller eit sjarmerande herk? 

Eg skal ikkje seie kva som er rett, men kanskje handlar det om å finne ut kva som er rett for ein sjølv. Sjølvsagt kan vi endre litt meining undervegs, og derfor kjøpte eg ei ny, rosa-ish skjorte i år, då den første kanskje var litt vel «skarp».

Bunader kjem i så mange variantar. Ja, sjølv Sunnmørsbunaden står for eit stort mangfald. Det er ikkje så lett å gå i detaljar på skjortene, utanom dei som ikkje er kvit. 

Men kva med lengda på sjølve stakken, må den vere heilt normal lengde, men kva er då normal? 

Eller lengda på forkleet? Her er det mange som tek vare på gamle bærestykke og forkle, men som ønskjer ei anna lengde på stakken. I seinare tid har det også kome til meir tilbehør, som søljebelte/bunadsbelte/sølvbelte - eller kva det kallast, hårtørkle og ikkje minst halstørkle i mange forskjellige fargar.

Kva som er heilt rett og kva som ikkje er det, veit nok ikkje eg... Men det ser ut som vi kan gjere mykje, og til sjuande og sist handlar det om kva kjensler vi har når vi går med den.

Eg må vel innrømme at eg for ein del år tilbake heilt sikkert hadde eit anna og strengare syn på det veldig tradisjonelle sjølv, men heldigvis endrar synet og tankane seg innimellom...

Min bunad er i alle fall velbrukt, og den første, fine, kvite linskjorta mi er bokstaveleg talt tynnslitt og holete...